|
Terrorisme heeft verschillende gezichten |
||
| Je mobiele telefoon gaat af op een moment dat het absoluut niet uitkomt. Maar toch neem je 'm op. Waarom eigenlijk? Bang om iets te missen, misschien. Nou en? Je gsm terroriseert je, heeft macht over je…
Laury van Eerd onderkent die gevoelens en heeft daarom een keur aan verpakkingen voor haar Nokia bedacht. En die liegen er niet om; snelvuurwapens, bommen en maskers dienen als nietsontziende waarschuwingen voor de argeloze beller. Van Eerd is een van de 27 studenten van de Design Academy Eindhoven die werk toont bij Stichting Onomatopee. De presentatie is een idee van docente Annelys de Vet. Die was eerder de bedenker van het project 'De subjectieve atlas van Nederland'. Daarin gaven ruim dertig studenten hun persoonlijke kijk op ons land. De heel eigen kijk van elke DAE-student stond daarbij voorop, en dat is nu, bij het project 'Jurkjes en Jason' niet veel anders. De Vet, docente 'Mens & Communicatie' houdt er blijkbaar van als studenten hun persoonlijke visie geven op ogenschijnlijk alledaagse zaken. Het is in ieder geval een goede, directe manier om studenten wegwijs te maken in de wereld om ons heen. De terreur van het beeld is uit de doeken gedaan door Anniek Docter. Zij analyseerde in één straat alle uithangborden. Dat waren er – op honderd meter straatlengte – maar liefst 112. Van bier, chocolade tot filmrolletjes, de ene reclame-uiting nog schreeuweriger dan de andere. Mari Tosmin vindt het spijtig dat ze steeds meer agressie tegenkomt. "Is het nu zo gewoon dat we geen 'wonderland' meer zien?", vraagt zij zich af. En dus maakte ze tassen met woorden als 'oorlog' en 'terror' erop geborduurd. Maar ook – refererend aan 'Alice in Wonderland' – met vlinders en bloemen. Tegenstrijdige tassen zijn het geworden. 'Terror in het lichaam', dat is bijvoorbeeld kanker. Imke de Jong maakte een spel voor kinderen waarin die een beeld krijgen wat die ziekte is. |
Jetty van Zwieten leverde een wel heel persoonlijke bijdrage aan dit project. Op de middelbare school was zij een aantal jaren klasgenoot van Jason W. Toen een redelijk normale, wat slome jongen. In 2004 werd hij opgepakt in Den Haag toen hij handgranaten gooide naar een arrestatieteam; hij bleek lid van de zogeheten Hofstadgroep. Van Zwieten heeft een soort reconstructie proberen te maken van de tijd dat zij bij Jason W. in de klas zat. Het is een integer, indringend verhaal geworden. En ongelooflijk dicht bij de opdracht. Zo alledaags kan terreur dus ook zijn. |
|
