|
Toelichting bij de emissie van de Kinderpostzegels |
||
| Volgens het Groot Van Dale woordenboek betekent cultuur ondermeer ontginning of verbouwing van grond met gewassen. Cultuur betekent ook het geheel van normen, waarden, omgangsvormen e.d. in een organisatie of groep, als ook het geheel van de manifestaties van kunst, ontspanning en vermaak. En daar ging het mij om bij het ontwerp van de Kinderpostzegels 2003. Voor kinderen is cultuur heel vanzelfsprekend. De begrippen van ontspanning, vermaak, sport, hogere en lagere cultuur komen op een kinderdag heel natuurlijk aan bod. Er wordt geen onderscheid gemaakt. Het één zet het ander in beweging; als omvallende dominostenen. Cultuur of meer specifiek kunst intrigreert , relativeert en informeert. Kunst varieert, beleert, verweert, activeert, motiveert, provoceert, parodieert, introduceert, balanceert, animeert, begeert, verkeert en kunst nuanceert. Het ontwerp van de Kinderpostzegels is een ode aan de onbevooroordeelde cultuurbeleving van kinderen. Het kind danst, zingt en leest cultuur, ruikt, speelt, schreeuwt, tekent, kleurt en schrijft cultuur. Zonder besef van verschillende disciplines. |
Zonder rangen, geheel onbevangen, vol verlangen opent cultuur duizend gangen in het land van de kindergedachten. Daar lacht het kind om culturele machten. Ongedwongen loopt en zoekt het, kijkt en neemt het vlagen muziek, dansende prachten, lagen papier, groot voorlees plezier. Krakende radio’s en geheime brieven. Melodieuze adagio’s met repeterende motieven van roffelende trommels en toeterende trompetten, voor jonge talenten en muzikale aanzetten. A capella koren, ongedwongen. Gespitste oren, scherpe tongen, uitgedrukte emoties, dramatische vertellingen. Zonderlinge noties, verfilmde kwellingen. Video’s registreren de ervaringen, kinderen evalueren hun ervaringen met klikkende muizen, flikkerende televisie’s, in hikkende huizen vol culturele visie’s. Dit als vanzelfsprekende samenhang verbeeld op het ontwerp van de postzegels. Ik heb een dwarsdoorsnede van de cultuur willen maken, door culturele objecten organisch in elkaar te laten overgaan. In een palet van oneindige mengkleuren, waar de radio een balletschoen wordt, een hoed van een trompet is gemaakt. Waar violen tekenen en trommels verlichting brengen. Werkelijkheid en fictie worden dwarsverbanden, als een culturele guirlande, slingerend en feestend, swingend en begeesterd, om na vandaag op al uw post te belanden. |
|
|
|
||